Jeśli jesteś właścicielem tej strony, możesz wyłączyć reklamę poniżej zmieniając pakiet na PRO lub VIP w panelu naszego hostingu już od 4zł!
Strony WWWSerwery VPSDomenyHostingDarmowy Hosting CBA.pl
Menu

Partnerzy Specjalni:



  
Avatar użytkownika
Vamir
Językowy nazista
Miano: Vamir
Profesja: Nauczyciel Zaklinania
Płeć: Mężczyzna
Punkty Wytrzymałości: 9/17
Korony: 47
Szylingi: 0
Pensy: 0
Strzały / Bełty / Pociski: 0
Posty: 137
Dołączył(a): 03 sty 2017, 11:00
Vamir

Świątynia Światła Umrasila

Postprzez Vamir » 07 lip 2017, 16:57

Świątynia Światła Umrasila


Opis


ficjalny kościół kultu Umrasila ma swoją główną świątynię w mieście Endenbergu. Także tam jest najsilniejszy, mimo iż największymi wpływami cieszy się niezaprzeczalnie kult Onych. Obie religie istnieją obok siebie bez większych sporów. Świątynia Światła ma jednakże bardziej zamknięty charakter i niechętna jest werbowaniu szerokiego grona w swoje struktury, co może wzbudzać pewne podejrzenia. Powszechnie uważa się, że założycielem — pierwszym Prorokiem Światłości — był niejaki Xanor, który żył przed powstaniem obecnych krajów. Miał być spopielonym na stosie przez złego, niewymienionego z imienia władcę, lecz jego czysta dusza sprawiła, że ognie go nie spaliły, ale oczyściły. W nowej postaci złożonej z czystego światła i pozbawionej cielesności stał się pierwszym Świętym Źródłem (tak nazywa się błogosławione przez Umrasila ognie) i w miejscu jego przekształcenia wybudowano świątynię — powszechnie w kulcie przypisuje się, że Wielka Świątynia Świętego Światła w Endenbergu stoi na ruinach właśnie tego pierwszego przybytku i jest szczególnym miejscem o wielkiej mocy. Do dziś wierni poszukują Pierwotnego Źródła jakim jest Xanor w rozległych katakumbach pod świątynią, bezskutecznie. W legendach mówi się, że ogień Xanora miał być skradziony i uwięziony przez złe duchy ciemności — brak natomiast jest dokładniejszej charakterystyki tych duchów. Kapłani zgodni są, że jest to tylko poetyczna przenośnia, w której Xanor jest dobrem kryjącym się w ludzkich duszach, a duchy ciemności to wszystek namiętności targających ludzkim sercem. Odbierają one czystość oraz powstrzymują zbliżenie z bóstwem. Życie człowieka ma polegać na ciągłej walce z ciemnością celem oczyszczenia duszy światłością, by po śmierci otrzymać boską nagrodę i zjednoczenie z bóstwem. Zaznaczyć należy, że sami kapłani nie są zgodni co do tego jak to obiecane życie po życiu ma wyglądać. Najpopularniejsza jest teza o przeniesieniu duszy ludzkiej na Świetlisty Dwór, gdzie ma nie znać żadnych niedogodności ani słabości i wieść w pełni idealny żywot.
  Najwcześniejsze historyczne ślady o kościele Światła datuje się na VIII wiek, zawsze jednak traktowanego jako lokalny kult o marginalnym znaczeniu politycznym. W górach Erzberg natrafić można, przy odrobinie szczęścia, na ruiny kaplic lub świątyń, które budowano na specjalnych, kwadratowych platformach — pod nimi chowano wiernych w masowych mogiłach. Rytuał dziś archaiczny i traktowany jako przejaw barbarzyństwa, ale wśród kapłanów uznawany za element tradycji, chętnie praktykowanej w nieco odmiennej zasadzie. Po śmierci Sługi Światła (powszechne określenie na kapłana) ciało martwego jest obmywane przed boskim posągiem wewnątrz świątyni, następnie odśpiewuje się hymny oczyszczenia, tzw. Świetliste Psalmy, ciało spopiela się ogniem ze Świętego Źródła, a niespalone resztki umieszcza w zdobionej urnie określanej jako Świetlisty Relikwiarz. Przedmiot ten — w uroczystej procesji — transportowany jest do katakumb pod świątynią i umieszczany w jednej z licznych ściennych wnęk. W centrum świątynnych katakumb znajduje się basenik, gdzie umieszcza się pływające po wodzie świeczki. Ich liczba jest równa liczbie pochowanych kapłanów w Świetlistych Relikwiarzach. Kiedy któraś zgaśnie jest zastępowana, tak aby ilość zawsze się zgadzała. Zwyczajem jest gromadzenie się raz w tygodniu przed świtem w pobliżu tego basenu (w dogmacie religijnym nazywanym Stawem Czuwania) i wspominanie zmarłych sług Umrasila. To tylko przykład jednego z wielu obrzędów Świątyni Światła.
  Wszystkie świątynie Światła budowane są tak jak w przeszłości na kamiennych, kwadratowych platformach. Cel tego zabiegu ma oddzielić dom bóstwa od ziemi — na niej bowiem żyją śmiertelni i niegodnym byłoby łączyć świat boski ze światem materialnym. Kamienie użyte do budowania platformy są rytualnie oczyszczane przy użyciu popiołów ze Świętych Źródeł, potem oblewane uświęconą wodą pobieraną z tajnego źródła w górach Erzberg. Na platformie stawia się prostokątny budynek otoczony kolumnadą z jednym wejściem na krótszym boku. Często kolumnadę zdobią posągi Promienistych Duchów albo ich płaskorzeźby. Wrota wejściowe zawsze posiadają monumentalną formę oraz wyryty po zewnętrznej stronie symbol słonczej tarczy. W centrum budowli umieszcza się całkowicie wydzieloną rotundę z oculusem, pod nim jest zlokalizowany ołtarz z boskim posągiem. Wewnątrz świątyni rozpalane są liczne ognie: pochodnie, świecie, paleniska. Zasada jest prosta — więcej znaczy lepiej. Wszelkie uroczystości lub obrzędy odbywają się na stojąco, dlatego nie ma tam żadnych ław czy krzeseł. Do rotundy, określanej także jako Dom Świetlistego Serca (ponieważ to wewnątrz rotundy jest ołtarz i boski posąg), wstęp mają tylko duchowni. Profani uczestniczący w obrzędach — czyli wszyscy nie-przynależni do struktur Świątyni — gromadzą się dookoła rotundy, śpiewając albo stojąc w milczeniu, kontemplując kontakt z bóstwem wewnętrznie.
  Symbolem Świątyni Światła jest złota, wieloramienna gwiazda otoczona ośmioma punktami. Każdy z nich symbolizuje jedną z najważniejszych cnót Umrasila przekazanych śmiertelnikom: Pobożność, skromność, honor, dobro, szlachectwo, nadzieję, wiarę i światłość w rozumieniu duszy. Pusty otwór wewnątrz gwiazdy to znak przypomnienia, że ciemność jest nierozłącznym elementem światłości. Powszechnie symbol ten nazywa się Sercem Umrasila i używa w odniesieniu do słońca, które ma stanowić boską siedzibę bóstwa występującej pod nazwą Świetlistego Dworu.


Hierarchia


  Świątynia Światła jako organizacja mocno zhierarchizowana posiada rozbudowane struktury. Poniżej postaramy się je przybliżyć, ale najpierw należy napisać kilka słów objaśniających. Droga sługi Umrasila jest długa i ciężka. Kanonicznie na awans w rangach czeka się latami i nie obfitują one w nagrody, tym bardziej materialne — prawdziwa nagroda ma stać się udziałem dopiero po śmierci. Postacie, które chcą przynależeć do tej organizacji powinny wykazywać się silnym uduchowieniem, postanowieniem i trwałością swoich przekonań. Pamiętać należy, że kult ma charakter lokalny, więc i członków jest raczej niewielu. Wszystkich — niezależnie od rangi — jest ledwo ponad tysiąc osób, z czego prawie sześćdziesiąt procent to nowicjusze i adepci.

  Zbłąkany: Jest to najniższa formalna ranga. Otrzymują ją wszyscy, którzy złożą chęć dołączenia do wspólnoty i zostaną zaakceptowani. Sprawami rekrutacji zajmują się Kapłani Światła w świątyniach, ale zważywszy na regionalny charakter kultu wszyscy potencjalni rekruci muszą udać się do Wielkiej Świątyni Świętego Światła i porozmawiać z jednym z tamtejszych duchownych. Należy pamiętać, iż wyłącznie osoby powyżej szesnastego roku życia mają do tego prawo i tylko mężczyźni. W Świątyni Światła nie ma miejsca dla kobiet. Zbłąkany udaje się do odizolowanego sanktuarium na naukę. Zwykle takie miejsca są zlokalizowane gdzieś w górach, głuszy, z dala od cywilizacji i jej pokus. Liczą też mało członków, toteż wszyscy znają się na miejscu doskonale. Kandydaci przyswaja się z filozofią oraz teologią Świątyni Światła. Szkoli się ich ducha, który musi ulec wzmocnieniu i pogłębieniu świętej więzi z Umrasilem. Poza nauką: czytaniem ksiąg, dyskusją z nauczycielami i pracą nad własnym uduchowieniem, Zbłąkany zajmuje się często ogródkiem albo innymi, prostymi czynnościami mającymi w założeniu przyzwyczaić go do skromnego życia sługi bóstwa. Kiedy nadzorca sanktuarium, zwykle jest nim Mistrz Światła, uzna, iż Zbłąkany uczynił odpowiednie postępy otrzymuje on specjalny dokument poświadczający jego uprawnienie i staje się nowicjuszem. Zbłąkani jako jedyni noszą się na czarno, na znak ich zagubienia w ciemności oraz pragnienia odszukania światła.

  Nowicjusz: Osoba z tym tytułem ukończyła sanktuarium i jest gotowa do pełnienia posługi bóstwu. To jak owa służba wygląda potrafi przyjmować przeróżne formy, niemożliwe w pełni do opisania. Są to głównie zadania zlecane przez wyżej postawionych hierarchów. Najczęściej mają one prosty, normalny, prawie monotonny charakter, ale potrafią także rozszerzać się na bardziej konkretne oczekiwania, jak np: zebranie funduszy na jakiś cel albo misja głoszenia wiary w dalekich zakątkach. Nowicjusz miększa w jednym z klasztorów, lecz większość lokowana jest w największym z nich: Klasztorze Świętego Światła, który stoi w górach Erzberg niecałe dwadzieścia kilometrów od miasta. Żyją w prostych celach i cieszą się surowymi warunkami poddani ostrej dyscyplinie oraz rygorowi. Dnie spędzają na nauce, odprawianiu modłów i usługiwaniu przełożonym. Jednym z ważniejszych elementów bycia nowicjuszem jest udział w pielgrzymkach, przestrzeganie postów oraz celibatu, który obowiązuje wszystkich od rangi nowicjusza wyżej.

  Adept Światła: Kiedy nowicjusz zdobywa odpowiednie zrozumienie w misteria religii, a jego służba Umrasilowi odbywa się w sposób prawidłowy, wówczas możliwym jest awans na Adepta Światła. Kiedy i w jaki sposób się odbywa jest sprawą indywidualną, ale zawsze wiąże się to z testem wiary. Często polega on chociażby na przejściu boso po rozżarzonych kawałkach węgla, lecz nie jest to punktem koniecznym. Testem wiary może być samotna podróż do jakiegoś wyznaczonego, trudno dostępnego miejsca albo złożenie ślubów milczenia na jakiś okres czasu. Nie ma tu utartego schematu. Oczywiście im trudniejszy test tym większy szacunek i poważanie za jego przejścia. Podjęcie się łatwego testu wiary uchodzi za czyn haniebny, który ukazuje słabość ducha i kruchość wiary. Adepci Światła pomagają w szkoleniu niższych stopniem, mają prawo do odprawiania nabożeństw, uroczystości lub rytuałów, a im więcej ich czynią, tym wyższa staje się ich pozycja. Ci spośród nich, którzy czują się na siłach mogą podjąć się próby przystąpienia do Zakonu Rycerzy Umrasila. O nich będzie można przeczytać więcej w osobnym tekście.

  Kapłan Światła: Zwykle mężczyzna już po pięćdziesiątce, który wysłużył długie lata w Świątyni Światła i zna doskonale jej zasady, a religia stanowi dla niego centrum życia. Jego duch jest niezłomny, nie lęka się wrogów ani pokus — jest niczym skała i blask rozpraszający ciemność. Dostrzega swego boga w całym otaczającym go świecie, widzi znaki niezauważalne przez innych. Kapłani Światła trzymają pieczę nad większością kapliczek oraz pomniejszych świątyń. Jako osoby o dużym szacunku społecznym często służą za mediatorów w sporach. Należą do Wielkiej Rady, która podejmuje wszystkie kluczowe decyzje względem działania Świątyni. Kapłanów wyłaniają Mistrzowie Światła spośród najżarliwszych i odpowiednio wiekowych adeptów na tajnych naradach.

  Mistrz Światła: Cóż można o nich powiedzieć poza tym, że są prawdziwą elitą spośród Kapłanów Światła. Nadzorują sanktuaria oraz klasztory, w których szkoli się nową krew posłańców świetlistej wiary. Ta ranga jest już niemalże zwieńczeniem ścieżki prowadzącej do wieczności. Każdy Mistrz Światła po śmierci staje się Promienistym Duchem — osobą świętą o wielkiej mocy duchowej. Do wielu z nich modli się jako pośredników Umrasila celem wyproszenia wsparcia u bóstwa. Świątynie przystraja się ich posągami — im więcej Promienistych Duchów w świątyni tym lepiej. Mistrzowie Światła pełnią ważną funkcję interpretacji dogmatów i tradycji wiary, jako że w kulcie Umrasila nie istnieje święta księga ani żaden inny zbiór jedynych praw. Zgromadzenie Mistrzów Światła — Kolegium Jasności — wyłania spośród swojego grona Proroka Światłości po jego śmierci.

  Prorok Światłości: Przywódca kościoła wybierany przez Kolegium Jasności dożywotnio. Jego słowo jest absolutne i niezaprzeczalne. Urzęduje w Wielkiej Świątyni Świętego Światła w Endenbergu. Obecnie jest nim Jego Świetlista Ekscelencja Aleksy von Harolf.


Członkowie


  Aleksy von Harolf: Prorok Światłości i najwyższy kapłan Świątyni Światła. Starzec mający na karku 72 lata. Jego znakiem rozpoznawczym jest długa, gęsta, siwa broda sięgająca niemalże pasa. Włosów na głowie brak. Mizernej postury, wiecznie zgarbiony, wychudzony. Twarz zapadnięta, zielone oczy głęboko osadzone, nos szeroki i haczykowaty. Pokryty starczymi plamami. Z charakteru spokojny, łagodny, niezachwiany w swej wierze. Znawca historii, filozofii, człowiek o wielkiej wiedzy. Małomówny. Cichy. Ze względu na wiek rzadko kiedy pokazuje się publicznie. Nie boi się śmierci oczekując jej jako zapowiedzi spotkania z bóstwem.

Zaloguj

cron