Menu

Partnerzy Specjalni:



  
Avatar użytkownika
Vamir
Językowy nazista
Miano: Vamir
Profesja: Nauczyciel Zaklinania
Płeć: Mężczyzna
Punkty Wytrzymałości: 9/17
Korony: 47
Szylingi: 0
Pensy: 0
Strzały / Bełty / Pociski: 0
Posty: 137
Dołączył(a): 03 sty 2017, 11:00
Vamir

Kult Umrasila

Postprzez Vamir » 13 lip 2017, 15:41

Kult Umrasila


Opis


  Jest to sformalizowana i dość popularna religia w Królestwie Waldgrossen, której głównym miejscem kultu jest miasto Endenberg. W nim bowiem znajduje się Wielka Świątynia Świętego Światła ulokowana w dzielnicy Świątynnej. Według wierzeń Umrasil jest bogiem wszelkiego światła, zarówno dziennego jak i nocnego. Jego woli podyktowane są gwiazdy — mające same w sobie stanowić odbicia jego nieskończonej światłości, planety, wszelkie ptactwo, powietrze, chmury i firmament. Patronuje sprawiedliwości, nadziei, odkupieniu, odrodzeniu, magii światła, leczniczej oraz narodzinom. Szczególnie przychylny jest wszelkim męczennikom za słuszną sprawę, obrońcom moralności, praw boskich i ludzkich, rycerzom, paladynom — każdemu, kto walczy z siłami najszerzej pojętego zła. Jego amulety mają chronić od złego, chorób i czarnej magii, klątw, pecha czy nieszczęścia. Popularność tej religii nie pochodzi z tego, że wielu osób ją szczerze wyznaje. Tak nie jest, w ilości wyznawców i kapłanów zajmuje zupełnie przeciętne miejsce. Jednakże poglądy, które reprezentuje kult są tak powszechne i szeroko akceptowalne, że wielu patrzy na Umrasila jako element bardziej kulturowy niż stricte religijny. Osoby atakujące otwarcie kult są źle odbierane. Patrzy się na nich jak na barbarzyńców pozbawionych zasad moralnych i etycznych. Powiedzenie, że przysięga się na Umrasila w sądach jest częstą formą potwierdzenia wartości własnych słów.
  Religia prezentowana przez wierzących ma charakter henoteizmu, gdzie bóstwo jakim jest Umrasil otrzymuje szczególne wyróżnienie i najwyższe miejsce, ale zarazem nie neguje się istnienia Onych albo innych bogów. Akceptuje się ich istnieje — wyjaśniając zarazem, że są albo częściami Umrasila, jego posłańcami lub pomniejszymi bóstwami pomocniczymi. Często dochodzi do synkretyzmu — łączenia cech obcych bóstw z istotą Umrasila. Zabieg ten jest podyktowany celom nadania wierzeniu uniwersalności nawet dla tych, dla których trzon religii jest obcy kulturowo. Sama istota bytu Umrasila nie jest w żaden sposób opisana lub dyskutowana. Uznaje się, że był, jest i będzie. Nie miał początku ani końca. Pytania typu: skąd się wziął, dlaczego i po co nie mają miejsca w kulcie, ponieważ o tym się w ogóle nie myśli, jako że jest to poza możliwością zrozumienia człowieka. Rolą śmiertelnika jest dawanie świadectwa swej wiary i czynienie dobra — nie dążenie do poznania boskich sekretów. Co wcale nie oznacza, że wymaga się od wiernych ślepego posłuszeństwa. Niektóre elementy życia po prostu muszą pozostać owiane tajemnicą. Jakiż wówczas byłby cel życia, gdyby wszystko było wiadomym? Dopiero po śmierci dusza ludzka doznaje pełnego zrozumienia, kiedy przenosi się na Świetlisty Dwór, boski dom. Przynajmniej takie jest stanowisko dominujące wśród większości kapłanów. Istnieją również o odmiennym poglądzie, ale są w przeważającej mniejszości i wolą się nie narażać na ostracyzm wspólnoty wiernych. Postawy, które promuje kult to ofiarność, pomocność, miłosierdzie, szlachetność, słuszna walka, honor, godność, co znajduje szerokie zrozumienie w społeczeństwie, lecz w sposób świecki. Religijne spojrzenie nie jest już tak powszechne.
  Kult Umrasila nie jest oparty na żadnej świętej księdze — takowa nie istnieje. Zasady, dogmaty, procedury obrzędów i rytuałów są kultywowane jako tradycyjna ciągłość z pokolenia na pokolenie, lecz zależą od interpretacji obecnych hierarchów — podatnej na manipulację albo przeinaczenia. W tej interpretacji oraz tradycji najważniejsze jest bezsprzecznie światło. Wszelkie kaplice, świątynie i uświęcone miejsca muszą posiadać chociaż jedno ciągle podtrzymywane źródło światła. Najczęściej rolę tę spełnia ogień kaganka trzymanego przez boski posąg w centrum przybytku. Taki ogień nazywa się Świętym Źródłem. Jeśli zgaśnie należy wykonać rytualne oczyszczenie przybytku składające się z odśpiewywania hymnów i lamentów na cześć i przebłaganie Umrasila. Boski posąg zwykle jest dwa razy większy niż normlany człowiek i wykonany jest z brązu ze złotymi zdobieniami. W Wielkiej Świątyni Świętego Światła posąg ołtarzowy ma rozmiar piętnastu metrów i stworzony jest przy użyciu techniki chryzelefantyny. Jeżeli o boskiej podobiźnie mowa to Umrasila wyobraża się jako młodego mężczyznę o pięknym, atletycznym ciele. Jego twarz pozbawiona jest jakiegokolwiek oblicza, widać tylko lekki zarys ust, nosa i oczu, aby zbliżyć go z wyglądu do człowieka, ale zarazem zachować boską tajemnicę. Na głowie ma koronę z promieni słonecznych. Podobne promienie w liczbie sześciu wystają zza jego pleców. Przyodziany jest w prostą tunikę z odsłoniętym torsem. Prawą dłoń zawsze ma uniesioną ku górze i skierowaną na wschód w geście zwycięstwa. Jest to symboliczne odwołanie się do triumfu światła nad ciemnością, kiedy każdego dnia słońce wstaje na wschodzie. W lewej dłoni dzierży duży kaganek ze złota, który musi zawsze się palić i każdy ogień w świątyni ma w nim swoje źródło. W trakcie rytuału Rozpalania Świętych Ogni używa się święconych świec i zapala je ogniem z kaganka. Następnie ogień ze świec służy do rozpalania pozostałych ogni w świątyni. Boski posąg musi się zawsze znajdować w centralnym punkcie i mieć dostęp do naturalnego światła, dlatego wszelkie podziemne kompleksy, o ile nie mają otworów przepuszczających naturalne światło, nie nadają się jako miejsce kultu. Boska podobizna uznawana jest za przekaźnik zapewniający bliższy, święty kontakt oraz połączenie. To co odbywa się w pobliżu tego przekaźnika ma być jest widoczne i słyszane przez samego Umrasila w sposób szczególny. Złamanie zakazów lub jakakolwiek profanacja w obrębie podobizny — albo, co gorsza — samej podobizny uchodzi za świętokradztwo. Profanom nie wolno dotykać boskiego posągu, który z reguły jest dwa razy wyższy niż normalny człowiek. Tylko kapłani mogą to czynić poprzez uprzednio uświęcone rękawice lub fragmenty szaty. Sami kapłani noszą się na biało, niezależnie od rangi i pozycji. Krój szat jest prosty w ramach panującego minimalizmu.
  Właściwy, sformalizowany kult Umrasila nosi nazwę Świątyni Światła Umrasila. Obok niego istnieje Zakon Rycerzy Umrasila — świętych wojowników, którzy są członkami Świątyni Światła, ale nie wszyscy członkowie Świątyni Światła są częścią Zakonu. Do Zakonu Rycerzy Umrasila, powszechnie określanych Świetlistymi Paladynami, przystępują ci spośród kapłanów wyróżniających się silnym, niezłamanym duchem oraz wytrzymałym ciałem. Szkolą się w sztukach walki mieczem, tarczą i używają ciężkiego pancerza do ochrony ciała. Życie dedykują pomaganiu uciśnionym niezależnie od wyznawanej wiary, niesieniu pomocy, walce ze złem i każdym plugastwem. Więcej o tych organizacjach i ich strukturach będzie można przeczytać w poświęconych im tekstach.

Zaloguj  •  Zarejestruj

cron